by Archimandrite Christodoulos
Confession is not a court.
But neither is it a simple conversation of consolation.
It is not a place of punishment.
But neither is it a place where everyone is “caressed”.
It is a place of healing.
And here the question arises:
Should the spiritual father be strict or lenient?
The Church does not operate with extremes
The Orthodox Tradition has never known cold legalism.
But neither is it lax indifference.
The Holy Fathers speak of discernment.
Saint John Chrysostom says that the spiritual father is a “physician of souls.”
And the physician does not give everyone the same medicine.
Some need a scalpel.
Some need balm.
Strictness without love becomes violence.
Leniency without truth becomes complicity.
When is strictness necessary?
When there is:
– impenitence
– pride
– excuses
– persistence in sin
Of course you do not do it to humble the person, but to awaken them.
There are souls who sleep in self-sufficiency.
There, paternal severity becomes salvation.
Christ himself was gentle with the adulteress,
but strict with the Pharisees.
Why?
Because the adulteress was crying.
The Pharisees were justifying themselves.
When is leniency needed?
When there is:
– crushing
– guilt
– fear
– trauma
– a weak soul
Excessive severity can break an already wounded heart.
There are people who do not need atonement.
They need a hug.
There are souls who have already punished themselves more than necessary.
There, indulgence is not relaxation.
It is a healing economy.
The center is repentance
The criterion is not: “How heavy is the sin?”
The criterion is: “How true is the repentance?”
The Church does not count sins.
It counts hearts.
A small sin with impenitence becomes an abyss.
A great fall with tears becomes a holy beginning.
The spiritual father is neither a policeman nor a psychologist
He is a father.
And the father: sometimes he raises his voice,
sometimes he wipes away tears.
But he never acts out of selfishness.
Never out of anger.
Never to impose himself.
If severity stems from a wounded ego, it becomes scandal.
If indulgence stems from fear of displeasing us, it becomes a betrayal of the truth.
The great virtue: Discernment
The Fathers say that discernment is “the queen of virtues.”
Without discernment:
– severity becomes cruelty
– leniency becomes laxity
With discernment:
– severity becomes medicine
– leniency becomes salvation
And the one confessing?
He should not look for a “strict” or “lax” spiritual father.
He should look for a person with:
– spiritual experience
– humility
– prayer
– love
Confession is not a choice of character.
It is a relationship of trust.
If your spiritual director is strict, ask: Do I need it?
If he is lenient, ask:
Does he trust me?
The Church saves with love and truth together.
Christ did not say: “Neither do I condemn you; go and do whatever you wish.”
He said: “Neither do I condemn you. Go and sin no more.”
This is the balance.
Confession is not a place of severity or leniency.
It is a place of Resurrection.
Google translation from Facebook.
Αυστηρότητα ή Επιείκεια στην Εξομολόγηση;
Η εξομολόγηση δεν είναι δικαστήριο.
Αλλά ούτε και απλή συζήτηση παρηγοριάς.
Δεν είναι τόπος τιμωρίας.
Αλλά ούτε και χώρος όπου όλα «χαϊδεύονται».
Είναι τόπος θεραπείας.
Και εδώ γεννιέται το ερώτημα:
Πρέπει ο πνευματικός να είναι αυστηρός ή επιεικής;
Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με άκρα
Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν γνώρισε ποτέ ψυχρή νομικότητα.
Αλλά ούτε και χαλαρή αδιαφορία.
Οι Άγιοι Πατέρες μιλούν για διάκριση.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι ο πνευματικός είναι «ιατρός ψυχών».
Και ο ιατρός δεν δίνει σε όλους το ίδιο φάρμακο.
Σε άλλον χρειάζεται νυστέρι.
Σε άλλον χρειάζεται βάλσαμο.
Η αυστηρότητα χωρίς αγάπη γίνεται βία.
Η επιείκεια χωρίς αλήθεια γίνεται συνενοχή.
Πότε χρειάζεται αυστηρότητα;
Όταν υπάρχει:
– αμετανοησία
– υπερηφάνεια
– δικαιολογίες
– επιμονή στην αμαρτία
Φυσικά δεν το κάνεις για να ταπεινωθεί ο άνθρωπος, αλλά για να ξυπνήσει.
Υπάρχουν ψυχές που κοιμούνται μέσα στην αυτάρκεια.
Εκεί η πατρική αυστηρότητα γίνεται σωτηρία.
Ο ίδιος ο Χριστός ήταν πράος με τη μοιχαλίδα,
αλλά αυστηρός με τους Φαρισαίους.
Γιατί;
Διότι η μοιχαλίδα έκλαιγε.
Οι Φαρισαίοι αυτοδικαιώνονταν.
Πότε χρειάζεται επιείκεια;
Όταν υπάρχει:
– συντριβή
– ενοχή
– φόβος
– τραύμα
– αδύναμη ψυχή
Η υπερβολική αυστηρότητα μπορεί να τσακίσει μια ήδη πληγωμένη καρδιά.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται επιτίμιο.
Χρειάζονται αγκαλιά.
Υπάρχουν ψυχές που ήδη έχουν τιμωρήσει τον εαυτό τους περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.
Εκεί η επιείκεια δεν είναι χαλάρωση.
Είναι θεραπευτική οικονομία.
Το κέντρο είναι η μετάνοια
Το κριτήριο δεν είναι: «Πόσο βαριά είναι η αμαρτία;»
Το κριτήριο είναι: «Πόσο αληθινή είναι η μετάνοια;»
Η Εκκλησία δεν μετρά αμαρτίες.
Μετρά καρδιές.
Μια μικρή αμαρτία με αμετανοησία γίνεται άβυσσος.
Μια μεγάλη πτώση με δάκρυα γίνεται άγιο ξεκίνημα.
Ο πνευματικός δεν είναι ούτε αστυνομικός ούτε ψυχολόγος
Είναι πατέρας.
Και ο πατέρας: άλλοτε σηκώνει τη φωνή,
άλλοτε σκουπίζει δάκρυα.
Αλλά ποτέ δεν ενεργεί από εγωισμό.
Ποτέ από θυμό.
Ποτέ για να επιβληθεί.
Αν η αυστηρότητα πηγάζει από πληγωμένο εγώ, γίνεται σκανδαλισμός.
Αν η επιείκεια πηγάζει από φόβο μήπως δυσαρεστήσουμε, γίνεται προδοσία της αλήθειας.
Η μεγάλη αρετή: Διάκριση
Οι Πατέρες λένε ότι η διάκριση είναι «η βασίλισσα των αρετών».
Χωρίς διάκριση:
– η αυστηρότητα γίνεται σκληρότητα
– η επιείκεια γίνεται χαλαρότητα
Με διάκριση:
– η αυστηρότητα γίνεται φάρμακο
– η επιείκεια γίνεται σωτηρία
Και ο εξομολογούμενος;
Δεν πρέπει να ψάχνει «αυστηρό» ή «χαλαρό» πνευματικό.
Πρέπει να ψάχνει άνθρωπο με:
– πνευματική εμπειρία
– ταπείνωση
– προσευχή
– αγάπη
Η εξομολόγηση δεν είναι επιλογή χαρακτήρα.
Είναι σχέση εμπιστοσύνης.
Αν ο πνευματικός σου είναι αυστηρός, ρώτα: Μήπως το χρειάζομαι;
Αν είναι επιεικής, ρώτα:
Μήπως με εμπιστεύεται;
Η Εκκλησία σώζει με αγάπη και αλήθεια μαζί.
Ο Χριστός δεν είπε: «Ούτε εγώ σε καταδικάζω, πήγαινε και κάνε ό,τι θέλεις».
Είπε: «Ούτε εγώ σε καταδικάζω. Πήγαινε και μηκέτι αμάρτανε».
Αυτή είναι η ισορροπία.
Η εξομολόγηση δεν είναι χώρος αυστηρότητας ούτε επιείκειας.
Είναι χώρος Αναστάσεως.
