The monk called “Father Maximos” from The Mountain of Silence, Metropolitan Athanasios of Limassol, wrote about what kind of life permits a person to be saved.
Someone says: “I dreamed of having a family in my life and I wanted to be saved in this way and path. But this goal was not achieved…” “I got married and my marriage failed…” “I got married and I didn’t have children…” “I didn’t get married at all…”
Or someone cheated on me, betrayed me, hurt me. A thousand and two things… “My plans were thwarted.” “This is not how I wanted my life!” “What do I do now?”
Okay, I put my logic, which God gave me, into practice, and I say: Look, I have a reality. I am here, in this place, with these facts, with these things, with these people, with these possibilities. Eh, with these I will take care of being saved.
Because God’s will is neither one nor the other, it is my salvation. You might say I was dreaming. Well, I too dreamed of living on Mount Athos and having a nice little hut in the New Skete where I was there and enjoying the honey of the peace of Mount Athos. And I found myself in Limassol, in the city center! Not even in any corner, let’s say. In the city center!
And in fact, when I first came to Limassol, in the Metropolis because at that time the building where we lived here had difficulties, I lived in a very small room, 1.5 meters wide and 2 meters long. It still exists. And it was on the street. So every night we couldn’t sleep of course, especially Friday, Saturday, Sunday when all the city centers here have “vigils” and “pray” all night. Especially on the big holidays we have “all-night vigils” with great “psalmists”, “holy singers” who sing all night! Which end at 4:00 in the morning in beatings, swearing, everything you can imagine after such a vigil! Well, there is chaos, swearing, kicking, beatings by young children. We hear them every night until now but now we are used to it, but at first it was difficult.
What can we say, this is our world. I see it in my personal life too. It was not the dream of my life to come to Limassol to become Metropolitan. I never even thought about it. I confess to you that I never thought about it once! I had not even seen it as a dream. I had another vision for my life. God changed things, things came this way. Of course, it is humanly natural when the visions of your life change that you are taken aback, to say I wish I were there, that I were like that.
But what is the issue? The issue is Mount Athos? Is it monasticism? The family? The children; the house; the job; even health? The goal is not all of these. These are the means that will take us to the goal. The goal is Christ. Christ is the goal! So leave the fantasies and daydreams and land where you are! You are in this city, with these data, with these powers that you have, with this age that you have, with these people that you are, with everything that exists now in your life and you must work out your salvation.
Google translation. Original:
Λέει κάποιος:
“Ονειρευόμουν στη ζωή μου να κάνω οικογένεια και ήθελα με αυτόν τον τρόπο και τον δρόμο να σωθώ. Όμως δεν επιτεύχθηκε αυτός ο σκοπός…”. “Παντρεύτηκα και ο γάμος μου απέτυχε…” “Παντρεύτηκα και δεν έκανα παιδιά…”.
“Δεν παντρεύτηκα καθόλου…”
Ή καποιος με απάτησε, με πρόδωσε, με πλήγωσε. Χίλια δυο πράγματα… “Ματαιώθηκαν τα σχέδιά μου”.
“Δεν είναι έτσι που ήθελα τη ζωή μου!”.
“Τι κάνω τώρα;”.
Ωραία, βάζω τη λογική μου, την οποία μου έδωσε ο Θεός, και λέω: Κοίταξε, έχω μια πραγματικότητα. Είμαι εδώ, σε αυτό τον τόπο, με αυτά τα δεδομένα, με αυτά τα πράγματα, με αυτά τα πρόσωπα, με αυτές τις δυνατότητες. Εε, με αυτά θα φροντίσω να σωθώ.
Γιατί το θέλημα του Θεού δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, είναι η σωτηρία μου. Θα πεις ονειρευόμουν.. ε, κι εγώ ονειρευόμουν να έμενα στο Άγιο Όρος και να είχα ένα ωραίο καλυβάκι στη Νέα Σκήτη που ήμουν εκεί και να απολάμβανα το μέλι της ησυχίας του Αγίου Όρους. Και βρέθηκα στη Λεμεσό, μέσα στο κέντρο της πόλης! Ούτε σε καμία άκρη, ας πούμε. Μέσα στο κέντρο της πόλης!
Και μάλιστα όταν πρωτοήρθα στη Λεμεσό, στη Μητρόπολη επειδή τότε το κτίριο που μέναμε εδώ είχε δυσκολίες, έμενα σε ένα πολύ μικρό δωματιάκι, πλάτος 1,5 μέτρο και μήκος 2 μέτρα. Υπάρχει μέχρι τώρα. Και ήταν επάνω στο δρόμο. Οπότε κάθε νύχτα δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε βέβαια, ιδιαίτερα Παρασκευή Σάββατο Κυριακή που όλα τα κέντρα εδώ έχουν “αγρυπνίες” και “προσεύχονται” όλη νύχτα. Ιδίως τις μεγάλες εορτές έχουμε “ολονύκτιες αγρυπνίες” με μεγάλους “ψάλτες”, “ιεροψάλτες” που ψάλλουν όλη νύχτα! Οι οποίες καταλήγουν κατά τις 4:00 το πρωί σε ξύλο, βρισιές ό,τι μπορείτε να φανταστείτε μετά από μία τέτοια αγρυπνία! Λοιπόν γίνεται χάος, βρισιές, κλωτσιές, ξύλο από νέα παιδιά. Τους ακούμε κάθε βράδυ μέχρι τώρα αλλά τώρα συνηθίσαμε, τον πρώτο καιρό όμως ήταν δύσκολα.
Τι να πούμε, αυτός είναι ο κόσμος μας. Κι εγώ το βλέπω στην προσωπική μου ζωή. Δεν ήταν το όνειρο της ζωής μου να έρθω στη Λεμεσό να γίνω Μητροπολίτης. Ούτε το σκέφτηκα ποτέ μου. Σας ομολογώ ότι δεν το σκέφτηκα ούτε μία φορά! Ούτε σαν όνειρο δεν το είχα δει. Είχα άλλο όραμα περί της ζωής μου. Άλλαξε ο Θεός τα πράγματα, ήρθανε έτσι τα πράγματα. Ανθρωπίνως βέβαια είναι φυσικό όταν αλλάζουν τα οράματα της ζωής σου να σε συνεπαίρνει, να πεις εγω θα ηθελα να ήμουν εκεί, να ήμουν έτσι..
Όμως ποιο είναι το ζητούμενο; Το ζητούμενο είναι το Άγιο Όρος; είναι ο μοναχισμός; η οικογένεια; τα παιδιά; το σπίτι; η δουλειά; η υγεία ακόμα; Το ζητούμενο δεν είναι αυτά όλα. Αυτά είναι τα μέσα που θα μας πάνε στο ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι ο Χριστός. Ο Χριστός είναι το ζητούμενο! Λοιπόν άσε τις φαντασίες και τις ονειροπολήσεις και προσγειώσου εδώ που είσαι! Είσαι σε αυτήν την πόλη, με αυτά τα δεδομένα, με αυτές τις δυνάμεις που έχεις, με αυτήν την ηλικία που έχεις, με αυτούς τους ανθρώπους που είσαι, με όλα όσα υπάρχουν τώρα στη ζωή σου και οφείλεις να κατεργαστείς τη σωτηρία σου.
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού
